Wietextracten met of zonder oplosmiddel: van bubble hash tot CO2

Wietextracten: met of zonder oplosmiddel?

Een wietextract maak je op twee manieren: mechanisch, met water, ijs, zeven, warmte en druk (bubble hash, dry sift, rosin), of met een oplosmiddel zoals butaan, alcohol of CO2 (BHO, RSO, tinctuur, live resin). De mechanische methodes zijn simpel en veilig genoeg om mee te beginnen; met oplosmiddelen werk je met brand- en explosiegevaar, en dat is werk voor een lab. Extracten zijn de laatste jaren enorm populair geworden omdat ze de cannabinoïden van de plant geconcentreerd in de vorm van hars vastleggen. 

Een extract van gedroogde wiet is in de basis het resultaat van de cannabinoïden van de plant concentreren en tegelijk zo veel mogelijk plantmateriaal weggooien. 

Het verschil tussen extracten zit in de techniek. Je hebt mechanische en chemische methodes: bij de eerste scheid je de cannabinoïden fysiek van het plantmateriaal, bij de tweede gebruik je daarvoor een oplosmiddel.

Extracten zonder oplosmiddel

Bij de methodes hieronder komt geen oplosmiddel aan te pas. Je hebt alleen water, warmte, een paar zeven en druk nodig.

Ice-O-Lator / bubble hash / water hash:

deze drie technieken werken op dezelfde manier en je hebt er dezelfde spullen voor nodig: een emmer van 5 tot 10 liter (afhankelijk van hoeveel plantmateriaal je gebruikt) en een Ice-O-Lator-set met zakken van verschillende maaswijdtes, die je van fijn naar grof in elkaar zet, met de fijnste onderaan.

Eerlijk is eerlijk: de methode is supersimpel. Zo pak je het aan:

1- Vul de emmer voor zo'n 2/3 met koud water, doe er ijs bij en zet de zakken met de toppen erin.

2- Door het koude water en het ijs laten de trichomen makkelijk los. Om het een handje te helpen kun je de toppen een uur voor de extractie in de vriezer leggen. 

3- Om de trichomen los te krijgen beweeg je de zak zo'n 20 tot 25 minuten in de emmer. Daarna haal je de zak eruit, laat je het water er rustig uit lopen en schraap je het extract uit elke zak.

4- Als laatste druk je het extract met de hand samen en laat je het minstens een week drogen. Leg het op een bord in een ruimte van 20 tot 22 °C met een luchtvochtigheid van 55 tot 60%. 

Dry sift hash:

Dit is waarschijnlijk de simpelste en goedkoopste extractiemethode die er is, dus iedereen kan het. 

Je hebt een extractiezak nodig, zo een als bij de Ice-O-Lator-methode, met de maaswijdte die je wilt (let op: dat bepaalt direct de kwaliteit van het eindproduct). Hoe fijner de maas, hoe kleiner de harskliertjes die je opvangt (we hebben het over zo'n 50 micron). En heb je zin om er wat meer werk in te steken, dan kun je extracten van verschillende kwaliteit maken met zakken van verschillende maaswijdtes.

Je kunt bijvoorbeeld eerst zeven met een zak van 150 micron en dan steeds fijner gaan. Met een zak van 70 micron krijg je dry sift van topkwaliteit waar je van achterover slaat. Zo zeef je:

1- Doe de wiet in de extractiezak en schud hem rechtop, licht en heel voorzichtig, boven een gladde, schone en droge ondergrond. Daar vallen de harstrichomen op en stapelen ze zich op als een geel tot witachtig poeder.

2- Heb je al het poeder verzameld, dan vorm en kneed je het tot een compact, egaal stuk hasj. Dat gaat het handigst met een stevig pasje, zoals een bankpas. Let op: je hebt droge wiet nodig voor deze extractie. Je kunt hem ook minstens een uur van tevoren in de vriezer leggen, zodat de harstrichomen door de kou makkelijker loslaten. 

Dit is een droge extractie, dus het extract hoeft niet te drogen en je hoeft niks in een kartonnen doos te leggen. Je kunt het meteen gebruiken.

Rosin (rosin tech):

Hiervoor heb je bakpapier en een hete pers nodig. Het simpelst en goedkoopst is een stijltang voor je haar, het liefst een met een instelbare temperatuur.

Leg de top op het bakpapier, vouw er een klein, strak, rechthoekig pakketje van en druk dat aan tussen de platen van de stijltang. Door de warmte en de druk wordt de hars vloeibaar en blijft hij aan het papier plakken. Daarna schraap je de hars van het papier en je extract is klaar.

Extracten met oplosmiddel

Deze methodes worden tegenwoordig vooral in de industrie gebruikt, omdat je er grote hoeveelheden extract mee maakt. Meestal gaat het om oplosmiddelen als butaan, propaan, CO2 of ethanol, die de gewenste stoffen van de plant scheiden. 

Zie je verschillen tussen dit soort extracten, dan komt dat meestal door het oplosmiddel en door de manier waarop het na de extractie is verwijderd (de purge). 

Gebruik je een oplosmiddel, dan moet je het er weer uit halen: dat heet purgen. Daarbij verdampen de resten van het oplosmiddel uit het extract. Omdat oplosmiddelen het uiterlijk, de textuur en de geur van een product beïnvloeden, kun je een hele reeks verschillende extracten krijgen.

Hieronder de methodes met chemische oplosmiddelen (koolwaterstoffen), als overzicht en niet als handleiding. 

Belangrijk vooraf: met chemicaliën en bepaalde apparatuur werken brengt echte gevaren met zich mee, zoals explosies en brand. Butaan en alcoholdamp zijn extreem brandbaar, en thuis gaat het hier regelmatig mis. Laat dit aan professionals met de juiste apparatuur over. 

BHO (butane hash oil):

Hierbij is butaangas het oplosmiddel. Er worden ook andere koolwaterstoffen gebruikt, zoals propaan, hexaan of dimethylether, beter bekend als Dexso of DHO. Er is ook een combinatie van BHO en DHO, die DBHO heet.

Het principe is hetzelfde, welk oplosmiddel je ook gebruikt, maar de eigenschappen van het concentraat verschillen per oplosmiddel. 

In grote lijnen gaat het zo: 

1- Het plantmateriaal gaat in een afgesloten houder.

2- Het oplosmiddel wordt er onder druk doorheen gestuurd. Het trekt de etherische oliën uit de plant, met daarin de stoffen waar het om gaat: cannabinoïden, terpenen en flavonoïden.

3- Daarna moeten de resten van het oplosmiddel eruit, een cruciale stap voor een extract dat goed, schoon, veilig en zo puur mogelijk is. 

Dat gebeurt door verdamping, bij de laagste temperatuur waarop het oplosmiddel nog verdampt, zodat smaak en geur van het extract niet achteruitgaan. 

Rick Simpson Oil (RSO):

met deze techniek krijg je een cannabisolie van goede kwaliteit die meestal voor therapeutische doeleinden wordt gebruikt.

De plant gaat in z'n geheel in ethylalcohol of isopropylalcohol, en die trekt alle cannabinoïden er goed uit. Daarna moet het oplosmiddel met warmte verdampen. Let op: alcoholdampen zijn brandbaar, dus nooit bij open vuur, en een gewone oven is ook geen goed idee. Is de alcohol verdampt, dan hou je een dikke, zwartachtige olie over. 

Dit extract neem je meestal via de mond: een paar druppels onder de tong en dan doorslikken. Lekker kunnen we het niet noemen, maar sommige patiënten zeggen dat het de moeite waard is. Je kunt het ook op de huid aanbrengen.

Tincturen:

dit zijn vloeibare concentraten die je met alcohol maakt. De alcohol trekt de cannabinoïden en terpenen er goed uit, en je hebt geen warmtebron nodig. Het fijne aan tincturen: ze smaken een stuk beter dan RSO.

Ook die neem je via de mond, met druppels onder de tong die je daarna doorslikt. Ze worden gebruikt bij sommige aandoeningen waarbij studies erop wijzen dat ze zouden kunnen helpen. 

Live resin:

Bij deze techniek gaan verse wiettoppen meteen na het knippen de vriezer in. De toppen en het plantmateriaal hoeven dus niet te drogen. 

Het grote voordeel: de terpenen krijgen geen tijd om af te breken door lucht, licht en warmte, en blijven helemaal intact. Daardoor is het eindproduct van een kwaliteit waar weinig aan kan tippen.

Superkritische extractie (CO2):

Iedereen wil deze methode, vanwege de kwaliteit en zuiverheid van het eindproduct. Hierbij wordt koolstofdioxide (CO2) in een superkritische toestand gebracht. 

Een superkritische vloeistof zit bij een bepaalde druk en temperatuur tussen vloeibaar en gasvormig in, en daardoor haal je er uitzonderlijk goede resultaten mee. 

Het enige nadeel, als je het zo wilt noemen, is dat je dure apparatuur nodig hebt. En om die te bedienen heb je een goede opleiding nodig, want je werkt met hoge druk en dus met serieuze risico's.

Moleculaire scheiding:

Met deze methode isoleer je de cannabinoïden en terpenen van de plant elk apart, bij een gematigde temperatuur, zodat de moleculen niet afbreken. 

Dit waren de verschillende technieken. Zoals we al vaak hebben gezegd: de meeste vragen veel voorzichtigheid en de nodige voorkennis om ongelukken te voorkomen, en die kunnen dodelijk aflopen. 

De methodes zonder oplosmiddel raden we het meest aan als je net begint. Dan kun je experimenteren zonder het risico op een ramp, of dat je je toppen voorgoed verpest. 

Hoe droog je verse toppen voor een extractie?

Behalve bij live resin, waarvoor je vers ingevroren materiaal gebruikt, moet je vers geoogste wiet eerst laten drogen: er zit nog flink wat vocht in dat eruit moet. De vraag is dus: hoe droog je wiet?

Door te drogen haal je het beste uit je vers geknipte toppen. Ze moeten eerst ongeveer een week in een donkere ruimte drogen. Hoe langer je ze laat drogen, hoe beter.

Drogen heeft een paar belangrijke functies die uiteindelijk de kwaliteit verbeteren en je toppen langer houdbaar maken. Hoe lang het duurt, hangt af van een paar dingen:

-Hoe groot de toppen zijn

-Hoe je de planten hebt getrimd

-De temperatuur, luchtvochtigheid en luchtstroom in je droogruimte

Langzaam drogen helpt enorm om een breder en vollediger terpeenprofiel te bewaren. Langer drogen maakt de rook ook minder hard, dus wil je stevige, smaakvolle toppen: geduld.

Voor een mooi eindresultaat reken je op een droogtijd van zo'n 7 tot 12 dagen. Terwijl de toppen vocht verliezen, krimpen ze langzaam en worden ze lichter.

Kortom: begin zonder oplosmiddel en laat de rest aan de profs.